ÖLüm..

Ölüm..Okuyunca ne kadar da insanın içini ürpertiyor değil mi..Ölüm..Aslında doğmak,büyümek kadar doğal..Ama biz insanlar ölmekten biraz korkarız,çünkü ölünce ne olucagını bilmeyiz..Bilinmeyen her şey biraz da olsa ürkütür ne de olsa.. Hayatımda ilk defa ailemden birini kaybetmiştim yaklaşık 4 sene önce..Babaannemi..Vefatından sonra ilk 3 sene mektup bile yazmıstım ona kendimce..Çocuktum o zaman etkilenmiştm tabiki ölümden ama zamanla daha da anladım yokluğunu babannemın..Paylaşımlarımız geldikçe aklıma gözüm doldu,içim acıdı..Hayatımdaki en değerli varlıklarımdan babamın,halamın acısı beni daha da acıttı..İnsan zamanla alışıyor kesınlıkle ölüme ama bir tarafta anılarımız asılı kalıyor havada..Her aklımıza geldiğinde o anılar ve o anıları birlikte yaşadığımız insan,kahroluyoruz..Ona sarılmak ona dokunmak istiyoruz..Ama olmuo başaramıyoruz..Kahretsin..Onu hissedemiyoruz..İşte tek kötü şey hissedememek..Bazen deriz ya varlığı bile yeter..Ama o yok!!Evet tabii fotoğraflarda,anılarda var o..Ama ben hissedemediğim,sesini duyamadığım,dokunamadığım insana var diyemem..Kendimi kandıramam..Evet ölümden korkuyorum çünkü geride beni seven insanların böyle kendilerini kandıracaklarını biliyorum..Buna izin vermek istemem..Bana dokunamayıp,beni öpemeyip,beni göremeyip acı çekmelerini istemem..Çünkü onları gerçekten çok seviyorum..Bencee hemen..hemennn gidin ve hayatınızda şuan var olan belki bir süre sonra yok olucak insanlara dokunun,sarılın sıkıca..Ben sarılmaya gidiyorum..


crn