Fotograf nedir sizce?bana göre şu hayatımızı biraz olsun anlamlı kılan şeylerden biri..Senelerimiz geçip gidiyor farketmeden ve geriye kalan şeyler kafamızdaki anılar,hayatımıza giren insanlar oluyor..Ve bunların tek somut kanıtı fotoğraflar..Zaman makinası olsa da geçmişe dönüp hatalarımızı düzeltsek ya da en sevdıgımız anları tekrar yaşasak deriz hep..Aslında fotograflarla da geçmişimize dönebılırız.. belki hatalarımızı düzeltemeyiz ama yaşadıgımız her anı tekrar hayal gücümüzde yaşayabiliriz fotografların yardımıyla..İnsanız biz,anlatmayı paylaşmayı severiz..Anılarımızı paylaşırken de fotograflarla kuvvetlendiririz karşımızdakinin hayalindekileri..Bazen bir fotoğrafa su gibi ihtiyaç duyabiliriz..Aşığızdır ve aşık olduğumuz insana bakmak isteriz hep..gözlerini,gülüşünü görmeden edemeyiz..hayal gücümüzde yaratsak bile onun yüzünü, fotoğraf gibi olamaz bu asla..hele de bu aşk platonik bi aşksa..Ben derim ki bir an önce gidin ve geçmişinize bakın,fotoğraflarınıza bakın ki hayatınızın ve hayatınızdaki insanların değerini anlayın..bir gülüşünün bile size ne ifade ettiğini anlatın sevdiğinize..
crn
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
9 yorum:
canım bu yazında harika bencede acı yada tatlı her anımı fotolarda buluyorum aglıyor guluyorummm bak şimdi tekradan bakıyorum eski gunlerime hayat daha iimiş oyuncaklar falan :) ang
hani eski bir resme bakarken
hani yılları sayar da insan
hani gözleri dolar ya birden
işte öyle bir şey..
belki daha çok fotograflarımız oldu ama hiçbirinde 16 yaşında olmadık bidaha, okulun bahçesinde öyle yorgun bezgin ama mutlu oturmadık, bidaha o kıyafetlere de sığmadık büyüdük yaşadık yeni arkadaşlıklar kurduk, kendimize yeni yollar çizdik yeni insanlar, yeni şehirler, yeni caddeler tanıdık .. ama o ofotograf olmasa yaşadığımız eski günleri belkide öylesine gerçek hatırlayamıycaktık hatta muhtmelen unutucaktık..fotograflar güzel şeyler, her fotografta ayrı bi yaşanmışlık,ayrı duygularr var..iyi ki fotograflar var :))
Fotoğrafları çok da sevmem aslında, en çok denklanşörün sesidir insanı fotoğrafa yönelten. Ya da beni çeken fotoğraf çekmenin ta kendisi. Zaten hep de öyle düşünmüşümdür keşke fotoğraf çekerken bi yandan da kendim çekebilsem diye. Veya başk biri çeksin isterim ma kıyamam kendime, teslim edemem kimsenin eline. Zaten küçücük bir kare de bile bir teslimiyetçi duygu yok mudur? İnsan güven duymadığı birine o anını emanet eder mi? Ya da hep mutlu anlarımız da yakalamaya çalıştığımız gülücükler başksında kalsın ister mi?
Aslında en etkileyicisi de, filmli makinalarla çektğimiz anların, yarına kalıp kalamama riskidir. Tab etmesi için bıraktığın renksiz filmlerin, can bulmuş hallerini giderken bile içini saçma abi heyecan kaplar.
Tıpkı çok da uzun süredir tanımadığın ama tanımaktan zevk aldığın kanatlı bi kahramanı okurken, yazdığı renkli fotoğraflar da =)
ewt ya katılıorum ancak bukadar gsel açıklanabilir bir 'sadece bir fotoğraf' insanın eski fotoğraf albümlerine baksı gelio walla
güzel olmamış :) nasıl beyenionuz bunu anlamadım:)
senn suss (: kazana düştünnn sen hıh :S kıskanç (:
bloğunu geleceği benim elimde kızdırırsan beni kapatırım :@
kanka sen nie bu kadar çirkefsin ki anlamıorum..tmm yenilicem artık bilerek masatenısınde sevin die :P
bu yazın da diğerleri gibi müthiş... sanki ömrünü yazarlığa vermiş birinin kaleminden çıkmış,fotoğraflar olmasa napardık bilmiyorm...
slh
Yorum Gönder